Selecteer een pagina
How to frame the people?

How to frame the people?

Interessant nieuws vanochtend in de media. Uit onderzoek in opdracht van de NOS blijkt dat de helft van de Nederlanders pessimistisch is over de economie en het kabinet een 5,2 geeft. Tegelijkertijd geeft het kabinet aan dat Nederland sterker uit de crisis is gekomen en er financieel gezond voor staat.

Een vreemde discrepantie. De zzp-er in Nederland is nog steeds bezig met een race tot the bottom, terwijl volgens onderzoek van de Rabobank de lonen in Nederland de afgelopen twintig jaar niet zijn gestegen, uitgezonderd die van de top. De winsten van bedrijven daarentegen stegen wel.

Staan we er daarom sterker voor? Het is maar hoe je het bekijkt. Of: hoe je het framed.

Vreemd geframed
Want framing is hier het kernbegrip. Het kabinet deed het helemaal niet zo slecht. Immers: veel bedrijven kwamen er weer bovenop, de overheidsfinanciën zijn grotendeels op orde. En iedereen gaat er op vooruit, hoewel soms maar een halve cent per één euro. En dat breng je groots naar buiten, terecht.

Aan de andere kant van de streep staan de 550.000 mensen die volgend jaar moeten rondkomen van een WW-uitkering, die lezen dat het met de elite goed gaat of de tienduizenden mensen die 24/7 beschikbaar moeten zijn om zzp klussen te kunnen uitvoeren. Ook zij hebben een stem in het kapittel; een 5,2 voor het kabinet en een pessimistische blik. Alleszins terecht.

Zo kun je hetzelfde onderwerp in dit geval op twee manieren benaderen, iedereen zijn eigen gelijk. Twee werelden in één land.
Volgens the Urban Dictionary heeft het begrip framed nog een andere betekenis: To make a person appear as the perpetrator of a crime that he/she did not commit.
Zouden mensen die moeten rondkomen van een uitkering of zzp-er zijn ook iets dergelijks voelen?

Gert Hofsteenge

Director SWC Groep

How to eat an elephant?

How to eat an elephant?

Issue management in kleine stapjes
Laatst stond er weer één voor me in Blijdorp. Heftig en groot. Je kunt er niet om heen. En, naarmate hij dichterbij komt ook wel een beetje angstaanjagend. Laat hem maar achter dat hek blijven. Niet iets om op je bordje te hebben. Er zijn eenvoudigweg geen bordjes berekend op olifanten.

Zo gaat het ook met issuemanagement. Recalls, consumentenprogramma’s die naar je uithalen, een ernstig ongeval in je bedrijf. Ik hoef de voorbeelden niet te noemen. Ondernemers , directies, communicatie-experts en woordvoerders kennen ze zelf wel. Ineens komt er iets groots en dreigends op je af. Vluchten of vechten, waar kies je voor? Hoe los ik dit issue op? Hoe ga ik deze calamiteit te lijf? Als het goed fout gaat, vechten allerlei interne emoties om voorrang. Boosheid. Angst. Verdriet. Noem maar op. Hoe ga je daar – ook nog eens onder tijdsdruk – mee om?

Het is met issues net zo als met olifanten. Je kunt ze alleen verorberen in kleine hapjes. Hapje voor hapje, stapje voor stapje. Steeds met respect voor de omvang van het dier of het issue. Veronachtzaam nooit wat je meemaakt. Ga er serieus mee om, geloof je eigen gedachten niet altijd maar maak een plan. In dit geval een hapjes/stapjes-plan.

Stel eerst een objectieve strategie op met je team. Behandel daarin zowel de emotionele als de rationele kant. Kijk vervolgens welke vorm van communicatie bij je strategie past. Met respect voor benadeelden, medewerkers en alle andere betrokkenen. Ga daarna pas over tot uitvoering. Nog teveel organisaties storten zich eerst in de middelen en buigen zich daarna pas over de strategie.

Kortom, observeer en analyseer. Stel vast wat je gaat doen en doe dat stapje voor stapje. Zo verorber je iedere olifant die op je bord komt.

Gert Hofsteenge

Director SWC Groep

Lees deze blog niet

Lees deze blog niet

Ben je toch begonnen met lezen? Interessant. Aangezien de kop helemaal niets zegt.

En daarmee alles.

Want je leest deze blog nog steeds. Vraag je eens af hoe dat komt.

Omdat je nieuwsgierig bent? Omdat het op onze site staat, of via onze social kanalen is uitgestuurd waardoor je vermoedt dat het over jouw vakgebied gaat? Of omdat je ‘m hebt ontvangen via je netwerk?

Blijkbaar hebben die aspecten je doen besluiten om toch deze blog te lezen. Zonder iets te zeggen, is je aandacht getrokken.

Ik kom het bij veel organisaties tegen: de rem om iets te zeggen. De gedachte dat wat ze doen, helemaal niet zo bijzonder is – het is nu eenmaal de dagelijkse praktijk. Zitten mijn doelgroepen wel op mij te wachten? Willen ze wel iets van mij lezen, zien of horen? Maar ik heb toch niets nieuws of belangrijks te zeggen? Kan ik het allemaal wel wetenschappelijk onderbouwen?

Heel vaak zijn het drogredenen. Jouw organisatie is ergens heel goed in. Het is relevant voor een bepaalde doelgroep. Anders zou je organisatie niet bestaan. Jij bent blijkbaar ergens heel goed in. Je weet mensen te raken, te bewegen, te inspireren. Anders zou je er niet werken.

Contentmarketing hoeft niet altijd inhoudelijk en wetenschappelijk verantwoord te zijn. Gooi de schroom van je af: begin vooral, en doe het regelmatig. Besef dat wat je doet, echt de moeite waard is om te vertellen. Beter iets te vaak van je laten horen, dan niets doen. Want dan doen anderen het wel.

Je netwerk ziet je als expert of als gezaghebbend, als leuk of interessant. Het feit dat jij iets zegt of schrijft, spreekt aan.

Dat dat echt niet altijd wetenschappelijk onderbouwd of helemaal doordacht hoeft te zijn, bewijst deze nietszeggende blog. Die blijkbaar veel zegt. Want je hebt ‘m helemaal uitgelezen.

Sietse Pots

Managing Director