Selecteer een pagina
Huwelijksaanzoek in pyjama

Huwelijksaanzoek in pyjama

Op de een of andere manier ben ik verzeild geraakt in het huwelijksseizoen. Hoewel ik zelf al decennialang getrouwd ben, heb ik dit kwartaal een aantal bruiloften. Voor mij inmiddels wel een beetje een ver-van-mijn-bedshow, maar het is altijd leuk te zien hoe het huwelijksbed van een ander wordt ingezegend. En leerzaam. Vooral de manier waarop huwelijken worden voorbereid en hoe er wordt uitgepakt, zette me aan het denken over de parallellen met ons dagelijks werk.

Vuurwerk en de pyjama

Het eerste trouwfeest ging letterlijk gepaard met veel vuurwerk, muziek, lichtshows en werd vastgelegd met drones die de hele avond boven de feestlocatie cirkelden. Niets was te gek, alles werd uit de kast gehaald om op het strand van Athene aan ‘dé dag van je leven’ van het bruidspaar zoveel mogelijk kracht bij te zetten. Een andere bruiloft vindt komende maand in Italië plaats. Alleen al de ambiance zorg ervoor dat er ook over dit feest ongetwijfeld nog lang nagepraat wordt.

Het derde feest – waar ik het even over wil hebben – zal nog wel even duren, want de uitnodiging is er nog niet eens uit. Ik begreep dat de toekomstige bruid door haar partner op z´n knieën, in pyjama in de vroege ochtend is gevraagd. Zonder vuurwerk en met de slaap nog in de ogen.. Het was dit plaatje, een ambiance in schril contrast staat met de twee huwelijksfeesten, dat me aan het denken zette. .. Wat is een relatie, wat is een huwelijk? Gaat het om de pracht en praal of om de oprechte – zij het wat onromantische en slaperige – uitnodiging om samen verder te gaan. Is er meer dan alleen maar vuurwerk? Of hoort de pyjama er ook gewoon bij?

Jouw organisatie is meer dan alleen de verpakking

In feite is het met een bedrijf of organisatie net zo. Zo af en toe mag je er best op z’n paasbest uitzien; een prachtige verpakking. Waar het echt om gaat is de inhoud; wat je doet en zegt in je pyjama als de buitenwereld even niet meekijkt of -luistert. Doet me denken aan een boek dat ik ooit las getiteld Wie ben je als niemand je ziet. Kortom, zonder verpakking.

Als je jouw organisatie wilt positioneren, is het belangrijk om te beginnen met wie je bent als niemand je ziet. Eerlijk en oprecht, waarden en normen. Dat is de basis waarop je verder kunt bouwen – of kleden met een huwelijksoutfit die daarbij aansluit. En als je dat voor elkaar hebt, komen de ambiance en het vuurwerk vanzelf. Zo wordt je organisatie als een goed huwelijk; langdurig en tegen een stootje bestand.

Benieuwd hoe Sterk Werk Communicatie & Content Marketing een positionering voor jouw bedrijf kan inzetten? Desnoods inclusief ambtenaar van de burgerlijke stand? Neem vrijblijvend contact met ons op.

Gert Hofsteenge

Director SWC Groep

Communicatie onder de waterspiegel

Communicatie onder de waterspiegel

Tegenwoordig is het druk aan de kades van Rotterdam. Steeds vaker meren enorme cruiseschepen aan. Ze zijn volgeladen met duizenden toeristen die in 20 uur tijd Nederland gaan ‘doen’. Om een voorbeeld te noemen: de afgelopen week lagen er twee drijvende flatgebouwen naast elkaar aan de kade. Dit jaar alleen al zullen meer dan honderd schepen in Rotterdam afmeren. Waar de meeste mensen niet bij stilstaan, is het belang van de communicatie tussen deze immense voertuigen.

 

Er is niet alleen congestie op de snelwegen. Maar in toenemende mate ook op waterwegen. En dat is te merken. Onlangs voeren in Nijmegen een vrachtschip en een cruiseschip tegen elkaar aan. Volgens de Gelderlander zou ‘de communicatie tussen beide schepen’ een rol hebben gespeeld. Een paar dagen later was het raak op de Westerschelde. Toen botste een cruiseschip met 171 passagiers op een tanker. En wie herinnert zich niet de beelden van de twee rubberboten die rond dezelfde tijd op de Schelde in Antwerpen frontaal met elkaar in botsing kwamen?

Daar waar in één geval expliciet de communicatie tussen de schepen als oorzaak wordt genoemd, kun je gevoeglijk aannemen dat in die andere gevallen er ook iets mis moet zijn gegaan qua communicatie. Ik ga er voor het gemak niet van uit dat de bestuurders van de rubberboten afspraken om elkaar met opzet te raken.

 

Training voor de bemanning

Nu zijn er in Nederland gelukkig een aantal trainingscentra voor de bemanning van cruiseschepen, waaronder – vanzelfsprekend – in Rotterdam. Zo kun je vooraf simuleren wat er later fout kan gaan, om te voorkomen dat het later echt fout gaat. Het maakt niet uit of je nu boven de waterspiegel zit, of daaronder. Je moet vooraf denken en vooraf vaststellen wat je gaat communiceren. Want anders houd je het niet droog.

 

Communiceer vooraf

Eigenlijk is de boodschap heel simpel. Als je wilt dat je plannen uitkomen en niet in het water vallen, soms in de meest letterlijke zin des woords; communiceer dan vooraf en niet achteraf.

Natuurlijk kan iedereen wel een beetje communiceren. Maar of je nu aan het roer staat van een cruiseschip met 3000 opvarenden of een onderneming met 300 mensen. Ga oefenen, ga trainen, laat je helpen. Want op de klippen lopen? Dat gun je niemand.

Gert Hofsteenge

Director SWC Groep

Ook interessant...

Lees onze visie op crisiscommunicatie. Dit geeft je houvast voor het opzetten en het behoud van een crisisorganisatie.

Ook interessant...

Lees onze visie op crisiscommunicatie. Dit geeft je houvast voor het opzetten en het behoud van een crisisorganisatie.

Bungelende boegbeelden

Bungelende boegbeelden

Boegbeelden: nu het verkiezingstijd is, zien we er steeds meer bungelen. Daar waar zij vroeger vaak hun verantwoordelijkheid namen, zie je momenteel steeds meer boegbeelden zich in hun communicatie vastklampen aan ontkenningen, het downplayen van de gebeurtenissen, het afwentelen van verantwoordelijkheden of het simpelweg weglachen hiervan. Totdat de druk van (social) media te groot wordt en er alsnog een al dan niet gedwongen vertrek volgt of een maatregel wordt teruggedraaid. Kan dat niet anders?

Wie de media een beetje volgt, ziet dat het landschap aan het veranderen is. Vroeger had je mensen die het ambt droegen, de magistratuur vertegenwoordigden, of anderszins – vaak met enig aanzien – functies in het openbaar bestuur of bedrijfsleven vervulden. Gerespecteerd, veelal geacht en vaak gewend een dergelijke verantwoordelijkheid te dragen.

Een typisch Nederlandse hekel aan autoriteit en een voortdurende schreeuw om nivellering van alles, zorgden er voor dat iedereen een boegbeeld in de samenleving kan worden. En dat hebben we geweten. Een aantal jaren geleden blogden we over bestuurders, politici en anderen die als boegbeeld begonnen te bungelen en vervolgens diep vielen. Dit ondanks allerlei verwoede pogingen van ze om aan de uiteindelijke val te ontkomen.

Inmiddels komen de verkiezingen er aan en neemt de spreekwoordelijke druk op politieke partijen toe om duidelijk te maken dat zij het wél goed doen. Voor boegbeelden die falen is het dan al snel bijltjesdag. En ook al ben je niet politiek benoemd of betrokken, je loopt risico. De (sociale) media komen dan al snel op je af om te blamen en te shamen als je het niet goed doet, moet barbertje hangen. En als je dan geen spindocter achter de hand hebt, of gewoon niet zo vlot van de tongriem gesneden bent, ga je. Daar heb je geen Vogelaartje voor nodig. Naar de uitgang, over en uit, vervangen door een ander.

 

Voorbeelden uit de praktijk

Uitzonderingen zijn er wel. Een bevriend onderzoeksjournalist vertelde me onlangs dat ministers tegenwoordig vrijwel overal mee wegkomen. Ter illustratie van hoe het vroeger was, kwam hij met het voorbeeld van VVD-er Robin Linschoten. Hij trad in de jaren negentig af als staatssecretaris omdat, zoals hij het zei, hij niet wilde dat er ”Ook maar een millimeter van de suggestie van ongeloofwaardigheid overblijft.” Achteraf bezien heldhaftig. Immers, welke minister of topmanager – ik noem hier specifiek geen VVD-er – is tegenwoordige niet ook maar een beetje ongeloofwaardig? Ook Linschoten kreeg er zelf mee te maken.

Ik noem geen namen, maar ga wel even een rijtje af. Wethouders die lekken om hun positie te versterken, directeuren van uitkeringsinstanties die uitkeringsfraude proberen te verdoezelen, een directeur van de instantie die rijbewijzen uitreikt die wacht met opstappen totdat de Tweede Kamer erachter komt dat het een ongelofelijke puinhoop is. Of een minister die rekenfouten maakt ten koste van de burger, maar daar niets mee doet. En tegenwoordig zelfs een heel kabinet dat eigen falen afwentelt op de burger en waarvan de minister-president vrolijk lachend solliciteert naar nog meer verantwoordelijkheid. De rij is schier eindeloos, ik stop daarom met deze bloemlezing.

Je ziet, tijden veranderen. Transparantie en kennisdeling nemen toe, sociale media maken dat de omlooptijd geen 24 uur maar 24 minuten is worden. Geloofwaardigheid en vertrouwen nemen af. Hoe kom je nou uit deze paradoxale situatie?

 

Neem je verantwoordelijkheid

Als er iets fout gaat bij je organisatie of bedrijf: neem verantwoordelijkheid. Ga geen anderen blamen of shamen, hou het bij jezelf. Neem geen spindocters in dienst; krom is krom. Wees eerlijk; in het leven gaan dingen fout, niets menselijks is ons vreemd. Lach je falen niet weg. Toon empathie met hen die last hebben van jouw handelen. Leg uit wat je gaat doen om de situatie op te lossen. Geef handelingsperspectief. Loop tot slot niet om de feiten heen. Geef toe dat er iets is fout gegaan, zonder direct de aansprakelijkheid op je te nemen. 

Zit je ook in zo’n situatie? Neem contact op. Wij zijn er voor jouw issue. Relevant, direct en met resultaat.

Gert Hofsteenge

Director SWC Groep

Ook interessant...

Lees onze visie op crisiscommunicatie. Dit geeft je houvast voor het opzetten en het behoud van een crisisorganisatie.

Ook interessant...

Lees onze visie op crisiscommunicatie. Dit geeft je houvast voor het opzetten en het behoud van een crisisorganisatie.

Fraude of perverse prikkels: met framing voor eigen rechter spelen

Fraude of perverse prikkels: met framing voor eigen rechter spelen

Nieuwsuur zendt momenteel een spannende serie uit: de staat van de rechtsstaat.
Deze week was de zittende magistratuur aan de beurt. Rechters vertelden hoe hun wereld er op dit moment uitziet. Druk, druk en nog eens druk. Rechters maken soms wel vijftien tot twintig overuren per week. Met ook nog eens te weinig geld om al dat werk te kunnen bekostigen. De staat van de rechtsstaat in een notendop.

Rechter Nathalie van Waterschool werd in Nieuwsuur door de Nederlandse Vereniging (NVVR) voor Rechtsspraak naar voren geschoven om uit te leggen hoe hoog de werkdruk is. Naast haar bestuursfunctie bij de NVVR is ze oprichter van het project WIEB – Wat Ik Eigenlijk Bedoel – voorvechter van duidelijke taal binnen de rechtspraak (bron). Dat is voer voor een communicatieprofessional, dus luisterde ik vanzelfsprekend met meer aandacht dan doorgaans naar haar rechterlijke uitspraak wordt geluisterd.

Rechter Van Waterschoot vindt het belangrijk om ‘mensen mee te nemen en echt sámen van koers te veranderen.’ Zo’n uitspraak maakt het nog eens extra spannend. Te meer omdat ze ook nog eens strafrechter is en op die manier midden in de samenleving staat. Recht van onrecht scheiden in haar besluiten – en zin van onzin scheiden in haar taalgebruik.

Helaas, de realiteit is anders. Nieuwsuur was erachter gekomen dat rechters soms zonder noodzaak rechtszaken doorschuiven van de enkelvoudige kamer naar de meervoudige kamer. Dit met als enige reden de omzet te vertienvoudigen. Interessant. Op de vraag aan de rechter of dit fraude is (bron), was het antwoord: het is geen fraude maar een perverse prikkel (van de overheid). Je krijgt immers meer nadat je de indruk wekt dat zaken complexer zijn.

Recht praten wat krom is
Kennelijk zijn werkdruk en behoefte aan geld voor de zittende magistratuur legitieme argumenten om het woord fraude te veranderen in perverse prikkel. Het eerste doe je namelijk zelf en het tweede kun je een ander verwijten. Als het zo makkelijk is dat je met ‘framing’ dat wat krom is recht kunt praten, kan voortaan iedere advocaat elke client, verdacht van witwaspraktijken, op deze manier vrijpleiten. “Nee, edelachtbare, hier is geen sprake van fraude, maar van een perverse prikkel om de veel te hoge belastingdruk te ontwijken.”

Dit is de uitspraak van de rechter en zo zit het, zou de rijdende rechter zeggen. Helaas zit het niet zo. Strafrecht framen op een manier waardoor de rechter wel mag frauderen maar de ander niet, is niet alleen slechte communicatie, maar getuigt ook van minachting voor de rechtstaat en voor eigen rechter spelen. Duidelijke taal toch?

Gert Hofsteenge

Director SWC Groep

Prostaatperikelen: customer journey door een ziekenhuis

Prostaatperikelen: customer journey door een ziekenhuis

Ter voorbereiding op een prostaatoperatie moest ik mij gisteren melden in een topcare ziekenhuis in de Maasstad. De uroloog had zijn werk goed gedaan. Ik wist wat er ging komen.

Om eerlijk te zijn, word ik niet gehinderd door veel kennis over prostaten. Daardoor ga je automatisch wat meer letten op je eigen professie, merkte ik. In mijn geval is dat communicatie. Helaas werd de customer journey in dat opzicht voor mij een reis met veel hindernissen.

De afdeling anesthesiologie is een veelkoppige verschijning, zo zou ik aan den lijve gaan ondervinden. Thuis had ik al een uitgebreide – slechts via de Digid app toegankelijke –  vragenlijst moeten invullen. Ik kreeg er medelijden van met de patiënten die nog meer digibeet zijn dan ik. Hoe communiceer je daar dan mee? Of wordt de reis dan gewoon wat langer?

Strenge blik
Het volgende reisdoel was een overhoring van de lijst en mijn medicijngebruik. Nou lag ik een paar weken geleden al een tijdje in hetzelfde ziekenhuis, waar men vanzelfsprekend mijn medicatie bijhoudt en verstrekt vanuit de apotheek in het ziekenhuis. Op mijn vraag of deze actie tot de 62 regels behoren die binnenkort overbodig zijn, kreeg ik een strenge blik toegeworpen. Zo gaan we niet met elkaar op reis.

Om het verhaal kort te houden; het vervolg leek op een ge-heen-en-weer tussen kastjes en muren. Gesprekken en onderzoekjes van vijf verschillende personen maakten er inclusief tussenstops een langdurig uitje van. Het werd een mix van ongevraagde empathie, plakkers op je lijf en nog een keer plakkers op je lijf. De verpleegkundige kon het verschil tussen de twee helaas niet uitleggen.

De waaromvraag kwam ook niet altijd goed uit de verf. Waarom twee keer plakkers? Waarom een bekkentherapeut? Waarom?

Niet altijd kommer en kwel
Dat het niet altijd kommer en kwel is, bleek bij het laatste deel van de reis op weg naar gezondheid. In spreekkamer vijf stond al een grote doos voor me klaar. Kreeg ik dan toch nog een cadeautje aan het einde van de rit? Dat dacht je maar. De doos bleek bedoeld om mee naar huis te nemen, daar goed te bewaren en voorafgaand aan de operatie weer mee te nemen om op een andere plek in het ziekenhuis in te leveren. Waarom? “Omdat we dat altijd zo doen hier, al jaren.”

Leerpunten
Wat zijn mijn leerpunten geweest tijdens deze patiëntreis? Ik noem er een paar. Het personeel is vooral met eigen deelverantwoordelijkheid bezig en niet zozeer met de vragen die rond ieder van de vijf stations bij de reiziger leven. En meer stations, kastjes en muren, des te meer wachttijd en ongenoegen.

Tenslotte mijn oproep naar ziekenhuizen: behandel een patiënt als een volwaardig wezen, want voor je het weet ben je zelf patiënt en zit je in dezelfde coupé. Maak van de reis voor jou een reis voor de klant en niet óver de klant. Denk nog eens waarom je doet wat je doet. En leg dat ook aan de klant uit.

Een goede reis gewenst!

Kun je hulp gebruiken bij je customer journey? Wij stippelen voor jou de goede communicatiereis uit.
Mail naar gert.hofsteenge@sterkwerk.nl.
Of bel direct naar 010 – 456 78 49 en vraag naar Gert Hofsteenge.

Gert Hofsteenge

Director SWC Groep