Selecteer een pagina
LuckyTViral

LuckyTViral

 

LuckyTV, al jaren een begrip onder DWDD kijkers, had afgelopen maandag zijn eerste viral te pakken. De video, waarin het lijkt of Trump en Clinton ‘’Time of my Life’’ (dirty dancing) zingen tijdens het tweede Amerikaanse verkiezingsdebat is intussen miljoenen keren bekeken.

Dit kwam niet alleen door de sociale media, ook nieuwszender CBS pakte het op. De maker van het filmpje, Sander van de Pavert was blij verrast dat zijn filmpje wereldwijd zo goed ontvangen werd.

Naast LuckyTV werd doorsnee Amerikaan Ken Bone ook een groot succes op social media. De beste man stelde een doodnormale vraag over het toekomstige energiebeleid van beide kandidaten, maar had nogal een opvallende rode trui aan. Ongetwijfeld één van zijn betere kledingkeuzes, aangezien men er maar niet over op kon houden op Twitter.

Onvoorspelbaar
Voor zowel Sander van de Pavert als voor Ken Bone stond de wereld binnen 24 uur na livegang van hun video’s, op zijn kop. Dit voorbeeld samen met vele andere video’s laat zien dat viral marketing vrijwel niet te voorspellen is. Maar dat betekent ook dat een viral campagne heel goed of heel slecht kan uitvallen.

LuckyTV herinnert ons aan de absurditeit van het desbetreffende debat en de verkiezingen in het algemeen. Maar we moeten ook niet vergeten dat het gaat om een land met meer dan 300 miljoen inwoners, ieder met eigen zorgen. Mensen zoals Ken Bone die, door het populistische oerwoud, nog wel de kern zien van het presidentschap en zich maar al te goed realiseren dat één van de twee het de komende vier jaar voor het zeggen heeft.
De enige echte winnaars uit het debat van afgelopen maandag waren dus niet Trump of Clinton, maar Sander van de Pavert en Ken Bone, want die twee hadden ongetwijfeld the time of their lives.

Pim Roggeveen

Assistent PR & Contentmarketing

Lees deze blog niet

Lees deze blog niet

Ben je toch begonnen met lezen? Interessant. Aangezien de kop helemaal niets zegt.

En daarmee alles.

Want je leest deze blog nog steeds. Vraag je eens af hoe dat komt.

Omdat je nieuwsgierig bent? Omdat het op onze site staat, of via onze social kanalen is uitgestuurd waardoor je vermoedt dat het over jouw vakgebied gaat? Of omdat je ‘m hebt ontvangen via je netwerk?

Blijkbaar hebben die aspecten je doen besluiten om toch deze blog te lezen. Zonder iets te zeggen, is je aandacht getrokken.

Ik kom het bij veel organisaties tegen: de rem om iets te zeggen. De gedachte dat wat ze doen, helemaal niet zo bijzonder is – het is nu eenmaal de dagelijkse praktijk. Zitten mijn doelgroepen wel op mij te wachten? Willen ze wel iets van mij lezen, zien of horen? Maar ik heb toch niets nieuws of belangrijks te zeggen? Kan ik het allemaal wel wetenschappelijk onderbouwen?

Heel vaak zijn het drogredenen. Jouw organisatie is ergens heel goed in. Het is relevant voor een bepaalde doelgroep. Anders zou je organisatie niet bestaan. Jij bent blijkbaar ergens heel goed in. Je weet mensen te raken, te bewegen, te inspireren. Anders zou je er niet werken.

Contentmarketing hoeft niet altijd inhoudelijk en wetenschappelijk verantwoord te zijn. Gooi de schroom van je af: begin vooral, en doe het regelmatig. Besef dat wat je doet, echt de moeite waard is om te vertellen. Beter iets te vaak van je laten horen, dan niets doen. Want dan doen anderen het wel.

Je netwerk ziet je als expert of als gezaghebbend, als leuk of interessant. Het feit dat jij iets zegt of schrijft, spreekt aan.

Dat dat echt niet altijd wetenschappelijk onderbouwd of helemaal doordacht hoeft te zijn, bewijst deze nietszeggende blog. Die blijkbaar veel zegt. Want je hebt ‘m helemaal uitgelezen.

Sietse Pots

Managing Director

Strijd tegen verengelsing is als een poldersloot rond onze taal

Strijd tegen verengelsing is als een poldersloot rond onze taal

De Engelse taal is een groeiende bedreiging voor ons eigen Nederlands, vindt Jan Roukens van de Stichting Nederlands. Vrijdag stelde hij in dagblad Metro dat Engelse woorden ons land belagen en dat daarmee ook onze samenleving verengelst; politici zouden in actie moeten komen om het Nederlands te redden. Gaat dat niet lijnrecht in tegen het wezen van taal – doorlopende verandering?

Roukens’ hang naar zuiver Nederlands wordt breder gedeeld en is niet alleen iets van de laatste dagen. Taalbewakers zoals hij ergeren zich al jaren aan termen als ‘random’, ‘chill’ en ‘joggingpak’. Alternatieven hebben ze vaak ook. ‘Link’ is ‘koppeling’, ‘grip’ is ‘houvast’ en ‘e-mail’ zou ‘netpost’ moeten zijn. Dat laatste klopt natuurlijk als een bus (geen box): email ís net post.

Natuurlijk proces
Uit de oproep van Roukens spreekt een liefde voor taal, maar zijn redenering piept en kraakt aan alle kanten. Zo is het niet het Engels dat onze samenleving verengelst, maar is het precies andersom: dankzij (nieuwe) media staan we permanent in contact met de wereld, waar Engels nu eenmaal de voertaal is. Zo sluipen anglicismen logischerwijs ons vocabulaire binnen. Roukens noemt dat weemoedig taalverkwijning. Hij zou beter moeten weten: taalverandering is een natuurlijk proces.

Ook vreemd is dat Roukens politici vraagt om op de bres te gaan staan voor onze taal. Dat riekt naar staatsinterventie: de inhoud van de lessen is aan experts en docenten. Met een verbod op Engelse termen voor scholieren in de les, zouden we de moderne realiteit domweg ontkennen. Over het belang van Engels twijfelt niemand meer: Platform Onderwijs 2032 pleitte begin deze maand nog voor lessen Engels vanaf groep 1 van de basisschool.

Poldersloot
Wie het Nederlands koestert, geeft het stokje door aan échte taalmakers. Een taal hou je immers alleen in stand  door hem te gebruiken. Nico Dijkshoorn, Wim T. Schippers, Van Kooten en de Bie en Nederlandstalige rappers – van oervader Drs. P tot Ronnie Flex en De Jeugd van Tegenwoordig – bewijzen het. Koester deze mensen en laat ze met onze taal spelen. Met mooie, rake teksten als inspiratie komen we verder dan met een poldersloot rond onze taal.

Bard Borger

Consultant & Copywriter