Selecteer een pagina

Trump vs. Biden: communicatieve treurmars naar het Witte Huis

door 29-10-20Blog, Communicatieadvies

De Amerikaanse verkiezingen staan voor de deur en daarmee komt een eind aan waarschijnlijk de meest bizarre verkiezingsstrijd aller tijden. Ongeacht of Donald Trump wordt herkozen of Joe Biden het stokje als president overneemt, de strijd om het Witte Huis was dit keer te gênant voor woorden. We blikken terug op de dieptepunten uit een campagne waarin je je als communicatieprofessional voortdurend kon verbazen over allerlei rariteiten.

Nog even kort voor wie het vergeten mocht zijn door alle rare berichten uit Amerika. Donald Trump (74) neemt het als zittende president op tegen democraat Joe Biden (77), een carrièrepoliticus die onder Barack Obama acht jaar als vicepresident diende. In een enorm verdeeld Amerika maken de twee zeventigers op 3 november uit wie de 59e presidentsverkiezingen wint.

Law and order als campagnestrategie

Toegegeven, ook in eerdere verkiezingscampagnes in Amerika gingen het soms hard tegen hard. De ene kandidaat die een ander beschuldigde van iets, waar of niet waar, feit of fabel, dat kon ‘gewoon’. Maar in een periode waarin het toch al bijzonder onrustig is in de VS door de coronacrisis en de gebeurtenissen rondom de dood van George Floyd en de Black Lives Matter-beweging, gaat ook de campagne voor het Witte Huis nog nét even wat verder.

Met name Donald Trump gaat er met gestrekt been in. Zo zaten de Democraten volgens hem achter de rellen in steden als Portland en beschuldigde hij Joe Biden van het hebben van banden met de linkse antifascistische beweging. De rellen waren koren op de politieke molen van The Donald, die pleitte voor law and order. Dat de uitwassen van het gezag verantwoordelijk waren voor de start van dit soort rellen, werd evenwel grotendeels door Trump vergeten. Uit het linkse kamp kwamen dan weer geluiden dat de rellen Trump wel erg goed uitkwamen en als false flags werden gestart: veroorzaakt doordat als relschopper vermomde overheidsfiguranten in dienst van Trump de aanzet gaven tot rellen. Het gevolg: een tot op het bot verdeeld Amerika waar al de nodige vechtpartijen uitbraken tussen mensen op straat die andere politieke idealen hebben en waar gewapende milities zelfs overheidsgebouwen innamen.

Trump en corona

En er was meer. Zo accepteerde Trump zijn nominatie voor de Republikeinse partij dit keer gewoon in het Witte Huis. Not done eigenlijk, om dit overheidsgebouw in te zetten voor partijpolitiek gewin. De term not done komt echter niet in Trumps woordenboek voor. Zo deed hij ook niet aan social distancing en het dragen van mondkapjes, wat hem na een evenement in wederom het Witte Huis duur kwam te staan: Trump bleek besmet met het coronavirus. Met hem ook diverse medewerkers die continu in zijn buurt waren in de dagen na het evenement. Een van die medewerkers was persvoorlichtster Kayleigh McEnany die op de persconferenties in het Witte Huis altijd braaf verkondigde dat het virus niet naar Amerika zou komen, Trump het heel serieus nam, de pandemie onder controle was en zo verder.

Net zo snel als hij het virus opliep, was Trump er naar eigen zeggen weer vanaf. Democratisch Amerika in rep en roer: het was een stunt, hij had geen corona, hij was opvallend snel hersteld voor zijn leeftijd en daarna energieker als ooit tevoren, waarom gaf hij geen testresultaten vrij, etc. De boodschap die hij daarna verkondigde: het viel eigenlijk best mee, dat corona. De families van de ruim 230.000 Amerikaanse coronadoden stemmen dit jaar Democratisch, gok ik.

De rol van de media

Ook journalistiek Amerika had het zwaar te verduren met Trump. Regelmatig werden journalisten uitgemaakt voor bedriegers of leugenaars. Trump liep weg uit interviews of maakte live on air ruzie met de interviewer. Het waren weinig fraaie beelden. In Amerika leefde verder de vraag waarom journalisten Trump niet harder aanpakten. Natuurlijk, er waren her en der wat kritische geluiden te horen en ook good old Bob Woodward schreef weer een boek over de huidige president. Sterker nog, hij schreef er twee. Maar tijdens persbijeenkomsten werden, zeker de eerste jaren van Trumps presidentschap, weinig kritische vragen gesteld. Dat veranderde pas laat, toen de ernst van de coronacrisis duidelijk werd. De kritische vragen werden overigens vakkundig genegeerd door de al eerder genoemde persvoorlichtster McEnany.

Bijzonder was ook het eerste debat in aanloop naar 3 november. Gespreksleider was de gerenommeerde journalist Chris Wallace van Fox News. Hij had het totaal niet onder controle en het debat liep volledig uit de hand: er werd meer door elkaar heen geschreeuwd dan gedebatteerd en de avond werd een parodie op een debat. Bij het tweede debat werd dan ook een mute-knop ingezet.

Biden: geraniums of het Witte Huis?

Er kan geredeneerd worden dat Trump veel ophef in het verkiezingscircus zelf veroorzaakte doordat hij al jarenlang feilloos de media weet te bespelen en de aandacht maar blijft opeisen met controverse. Dat is denk ik absoluut waar, al kwam ook Joe Biden zo nu en dan erg ongelukkig uit de hoek. Zo vergeleek hij Trump onlangs nog met Goebbels, altijd goed voor wat opwaaiend stof in het medialandschap. Ook was er discussie over de rol van Bidens zoon Hunter in handelsrelaties met Oekraïne. Was daar nu wel of geen sprake van vriendjespolitiek?

Daarnaast kwam Biden nogal eens vergeetachtig over. Vergat hij dingen, hakkelde hij, of zoals vorige week nog, leek hij te zeggen dat hij het opnam tegen George W. Bush in plaats van Trump. Twitter staat vol met dit soort pijnlijke filmpjes van Biden. Niet handig voor iemand die toch al onder vuur ligt vanwege zijn hoge leeftijd en waarvan vele Amerikanen hopen dat hij de geraniums niet verruilt voor het Witte Huis. Ook werd Biden verweten vrij onzichtbaar te zijn tijdens de coronaperiode en het energieke elan van een kandidaat als destijds Obama of huidige Democraten als Alexandra Ocasio-Cortez of Beto O’Rourke te missen. Wat dat betreft is de keuze voor Kamala Harris als running mate niet alleen een slimme keuze van Biden, maar ook een broodnodige.

Borat for president

Ik zou nog even door kunnen schrijven. We hebben het tenslotte nog niet gehad over of Rusland nu wel of geen invloed uitoefende op Trump. Over de brievenbussen die de US Postal Services massaal verwijderde omdat stemmen per post ‘fraudegevoelig’ kon zijn. Controverse en discussie genoeg de afgelopen tijd in de Verdeelde Staten. De Amerikaanse verkiezingscampagne was als een slechte B-film, maar dan nog net iets slechter.

Over films gesproken, onlangs raakte Trumps naaste adviseur Rudy Giuliani (76), oud-burgemeester van New York, in opspraak dankzij niemand minder dan Borat Sagdiyev (een ludiek personage van acteur Sacha Baron Cohen). Tijdens de opnames voor “Borat 2” ging Giuliani na een nep-interview door een nogal jonge journaliste mee naar de hotelkamer van de vrouw, uiteraard een actrice. Het leverde op zijn minst enkele dubieuze foto’s op. De daaropvolgende media-aandacht paste dan weer perfect in de treurmars naar het Witte Huis die de Amerikaanse verkiezingscampagne dit keer was. Toch blijf ik positief. Het zou voor Amerika niet verkeerd zijn als na dit hele circus over een tijdje Kamala Harris als eerste vrouwelijke president zou aantreden. De kans daarop is zeker aanwezig. Misschien dat de huidige campagne dan toch nog vooruitgang oplevert.

 

Meer weten of de Amerikaanse verkiezingen op de voet volgen? Lees dan bijvoorbeeld de artikelen, updates en analyses van NBC News.

Kenny de Vilder

Consultant, Sterk Werk Communicatie

Share This

Deel dit!

Deel dit verhaal op social - Snel en makkelijk hier